STRONA GŁÓWNA

Archiwum felietonów

Bóg człowiekiem ...>
Dzień Pański ...>
Dzień zaduszny ...>
Duszpasterz ...>
Duchy ...>
Duch Święty ...>
Drugie JA ...>
Drogowskaz ...>
Droga miłości ...>
Dożynki ...>
Dlaczego krzyż ...>
Czyściec ...>
Caritas ...>
Bezkrwawy bój ...>
Ubieramy całe ciało ...>
Cudu nie będzie......>
Ciało i duch ...>
Chleb ...>
Człowiek ale jaki...>
Chrzest ...>
Życie po życiu...>
Twoje imię...>
Wyjątkowy przyjaciel...>
Tempus fugit ...>
VOX DEI ...>
Żeglarz ...>
Boski romans ...>
Autorytet ...>
Cyganka prawdę ci powie? ...> Kochać, to znaczy... ...>

Bóg człowiekiem!

2000 lat temu, przy blasku Wigilijnej gwiazdy, w Betlejemskiej szopie narodził się Człowiek: prawdziwy, niezwykły, doskonały, niepowtarzalny w dziejach Świata. Przedwieczny zstąpił w czas. Nieobjęty przestrzenią zamknął się w maleńkim dziecięciu. Wszechmocny stał się najsłabszym. Pan - poddanym swego stworzenia. Nieśmiertelny zstąpił na ziemię umrzeć. Bóg swą karierę na ziemi zaczyna w żłobie. W tą noc kończy się trwający wieki Adwent ludzkości. Odwieczny Syn Boży stał się człowiekiem jako Jezus, Syn Maryi z Nazaretu. Słowo stało się Ciałem i zamieszkało między nami... W tym wcieleniu, dokonała się nobilitacja całego Wszechświata polegająca na włączeniu go do Bożego planu zbawienia. To noc miłości: Boga ku ludziom i ludzi wobec siebie. To dar wolności od niewoli grzechu. To łaska bycia znów dziećmi Boga. Czy umiesz odczytać ten Znak? Znak ubogiej szopki? Znak małego dziecka? Znak tych, co stanęli przy Jego żłóbku? Czy zachowasz się jak aniołowie, pasterze i królowie? A może jak zazdrosny Herod lub niedowierzający Żydzi? Żaden wieczór nie niesie ze sobą tyle zwyczajów, radości i nadziei co wigilijny. Z pierwszą na niebie gwiazdą, Bóg "zasiada" z nami do stołu miłości. Łamiąc się opłatkiem, przy dźwiękach kolęd. Przyjmij Go otwartym, czystym, gorącym z miłości sercem.